Marywil, historyczne „centrum handlowe”
Królowa Maria Kazimiera (1641-1716) znana lepiej dzięki wspaniałym listom swojego męża, Jana III Sobieskiego, jako Marysieńka, była margrabianką francuską z rodu de la Grange d’Arquien.
Aby uczcić wojenne sukcesy swojego męża zleciła architektowi Tylmanowi z Gameran wystawienie „centrum handlowego” na miejscu zniszczonej podczas najazdu szwedzkiego Żupy Solnej.
Pięciokątny budynek zawierający głównie sklepy i mieszkania dla kupców, powstał w latach 1696-1697. W jego skład wchodziła także kaplica Matki Boskiej Zwycięskiej.
Znajdował się mniej więcej na terenie obecnego skrzyżowania ulic Wierzbowej i Niecałej, ciągnąc się do Senatorskiej. W XVII wieku na terenie tym znajdowały się okazałe rezydencje otoczone rozległymi ogrodami. W rogu ulic Senatorskiej i Wierzbowej znajdował się dwór starosty kałuskiego, Jana Zamoyskiego. Na sąsiednich parcelach stały pałace sekretarza królewskiego Filipa Lipskiego, Pawła Działyńskiego i Stanisława Warszyckiego, wojewody mazowieckiego.
Tłumnie przybywający do stolicy kupcy zagraniczni, nie mieli miejsca do eksponowania i magazynowania swoich towarów, brakowało miejsc noclegowych. Na terenie odkupionym od Zamoyskich, królowa postanowiła wystawić budynek, który rozwiązałby te problemy. Marywil posiadał trzy kondygnacje przykryte dwuspadowym dachem, w przyziemiu od strony dziedzińca znajdowały się arkadowe podcienia a cała fasada posiadała aż 53 osie. Część przydzielona kupcom składała się z lokalu sklepowego, mieszkania na pierwszym piętrze oraz piwnicy na towary.
Wkrótce budowlę zaczęto rozbudowywać, aby mógł pomieścić dwór królowej, do części południowej dostawiono dwa budynki czterokondygnacyjne (od wschodu i zachodu). Wieżyczki stanowiły nie tylko ozdobę – z ich okien rozciągał się piękny widok na miasto i ogród marywilski.
W 1738 r. stał się własnością Andrzeja Stanisława Załuskiego, który złożył tutaj wraz z bratem Józefem, ogromny księgozbiór, przeniesiony następnie do pałacu Daniłowiczowskiego – Biblioteki Załuskich.
Odkupiony przez Antoninę Zamoyską, od 1745 r. Marywil stał się schronieniem dla Panien Kanoniczek. W latach 1817-1821 siostry zleciły przebudowę skrzydła wschodniego słynnemu architektowi Chrystianowi Piotrowi Aigner. Były to jednak ostatnie lata tego kompleksu, w 1825 r. w związku z budową Teatru Wielkiego został rozebrany.